Anouk van Tooren is psycholoog. Ze is niet christelijk opgevoed. Ze dacht altijd dat God niet bestond.
"Ik wist heel zeker dat ik nooit christen zou worden. Ik kan me zelfs nog herinneren dat ik in een gesprek met mijn ouders stellig heb verkondigd dat God niet bestond. Ik was er al uit," vertelt Anouk.

Ze studeerde aan de universiteit. De neurologische ontwikkeling van kinderen, en de invloed van het groeien van de hersenen op het gedrag was Anouk's studieterrein. "Ik realiseerde me dat je als wetenschapper uitgaat van heel veel aannames en veronderstellingen. Waarheid in de wetenschap is echt relatief. Daardoor ging ik meer openstaan voor het geloof," zegt Anouk terugkijkend: "Maar wat echt veel invloed op me had was dat ik heel gelukkig was. Echt heel diep van binnen. En dat kon ik niet met mijn leven in verband brengen, want dat was niet perfect: ik had ook mijn pijn, mijn verdriet en mooie dingen. Toch liep daar dwars doorheen een diep geluk."

Je hart
Een stagebegeleidster zei haar of ze misschien niet eens moest gaan bidden. "Een oude vriendin van me is christen, en aan haar kon ik vragen hoe je dat doet: bidden." Ook gaat Anouk mee met haar vriendin naar een kerk. "Het was heel prettig. Ik weet niet eens meer wat er gezegd werd, maar het raakte me," herinnert Anouk zich. Daarna heeft Anouk meegedaan aan de Alpha-cursus. "De eerste avond vond ik verschrikkelijk. De leider zei dat de cursus was om een relatie met Jezus te krijgen. Ik dacht: ik moet hier weg! Een God die ver weg is en niet te begrijpen of te bevatten, is veel veiliger dan een God die heel dichtbij komt. Daar moet je zelf ook wat mee doen," zegt Anouk. Tijdens de Alpha-cursus krijgt Anouk dan toch een beeld van Jezus. Ze vind Hem een aantrekkelijk persoon, iemand die leefde zoals ze zelf zou willen leven, wijs en dicht bij God. "Ineens viel het kwartje. Hij zegt: Hier ben Ik. Ik ben jouw weg en jouw waarheid. Dat is iets wat in je hart gebeurt. Als wetenschapper vond ik nou juist het beroep dat christenen op je hart doen heel vaag. Want wat is dan je 'hart'? Maar je hart is in feite wie je ten diepste bent. Als je Jezus daar toelaat, dan leef je met Hem. Dan leef je met God," legt Anouk uit: "En dat doe ik nu iedere dag. Heerlijk. En bevrijdend." 

Ook Tomas Postema groeide op zonder geloof. "Mijn ouders zijn wel katholiek, maar ze deden er helemaal, of bijna helemaal, niets meer aan. Als kinderen kregen we dus daar niets van mee," zegt Tomas. "Er is een tijd geweest dat ik me er heel erg van bewust was dat ik niet geloofde. Dat kun je echt atheïsme noemen. Als mensen me vroegen hoe ik bijvoorbeeld over de dood dacht, was ik heel stellig: dan gaat er gewoon een knopje om. Zo dacht ik daarover: er was geen God." Christenen waren volgens Tomas mensen die de confrontatie met hun eigen leven niet aankonden. Maar via een vriendin komt met christenen in aanraking. Tomas gaat spelen in de band BEU, waar bijna alleen maar christenen in spelen. "Ineens waren er een hoop christenen om me heen. Ik had daar natuurlijk wel mijn eigen mening over, maar als je iets tegenkomt wat je niet kent, dan doet dat wat met je. Je verandert en je ideeën erover veranderen," vertelt Tomas.

Veroordelen
Hij kende de Kerk eigenlijk alleen maar via het nieuws en de kranten: "Iemand die niet katholiek is en naar de katholieke Kerk kijkt, die doet dat via het nieuws. En wat daar dan zichtbaar van wordt, is niet al te best. Dus ik zag aanvankelijk vooral de donkere, de vervelende en de zwakke kanten van het christendom. Ineens zag ik bij de mensen die ik leerde kennen ook de goede en principiële kanten." Voor Tomas is het belangrijk om 'bewust' te leven: weten wie je bent en hoe je tegenover de wereld om je heen staat, en daar bewuste keuzes in maken. "De keuzes die deze christenen maakten verschilden niet zoveel van mijn keuzes. Maar ze hadden er een raamwerk omheen: het geloof. Op een gegeven moment liep ik door de Kalverstraat in Amsterdam. Ik keek om me heen en besefte dat christenen vanuit hun overtuiging anderen niet zomaar veroordelen. Op de een of andere manier kwam die gedachte bij me op. Misschien zag ik wel iemand die een ander om niks stond uit te schelden ofzo. Ik vond het een geweldige gedachte. Een fantastische manier om tegen mensen aan te kijken. Ook een ontzettend moeilijke manier. Het is één van de moeilijkste dingen om anderen niet te veroordelen. Maar als je leeft vanuit je geloofsovertuiging, dan los je eigenlijk al een heleboel op. Je hebt er ook een probleem bij: want zie daar maar eens goed uit te komen!"

Lastige Jezus
Ook Tomas vind Jezus in het begin lastig. Hij vind Jezus te aards, te realistisch. "Dat is zo reeël, zo praktisch en concreet. Daar kon ik nog niet zo goed bij. Dat hele realistische, dat vond ik lastig," herinnert Tomas zich: "Maar op een gegevn moment, ik denk dat het via uitvoeringen van de Matthäus-Passion is gekomen, besefte ik dat er Iemand op aarde geweest moet zijn, een mens die helemaal goed was. Voor honderd procent goed.. Op zich kan dat niet. Iedereen, christen of geen christen, weet dat. Elk mens heeft rottigheid in zich. Ook in de wereld om ons heen is rottigheid, daar ontkom je niet aan. Helemaal goed bestaat niet. En toch is er Iemand geweest die helemaal goed was. Hij was volkomen heel. Er zijn mensen die dat niet geloven, die er cynisch tegenaan kijken. Maar voor mij werd het een kwestie van: je gelooft dat het kan, of je gelooft het niet. En ik geloof dat het kan."

In 2009 is Tomas naar een pastoor gestapt om te zeggen dat hij christen wilde worden. In 2010 is hij toen gedoopt: "Op een gegeven moment was het alleen nog maar iets tussen mij en God," zegt Tomas: "Als ik terugdenk aan de geboorte van mijn kinderen, en hoe mijn vrouw daaronder was, dan is dat net zoiets. Ze keerde steeds meer naar binnen, ze was steeds minder met de buitenwereld bezig, totdat de geboorte er is. Dan breekt er weer een tijd aan om naar buiten te kijken."
Bron: Niets is onmogelijk - A. Knevel, uitgeverij Kok