"Ik was dood en het was heerlijk", zegt de zesentachtig jarige hoogleraar Paul de Bot. "Ik zat in een concentratiekamp in Indonesië, had er een jaar eenzaam opgesloten gezeten en geen zonlicht gezien. Ik was gestorven, mijn lichaam lag gewikkeld in doeken in het lijkenhuis klaar om begraven te worden. Ik kon het allemaal van afstand zien. Ik was in een grote ruimte met kleuren en ik zweefde. En toen werd ik weer wakker. Ik kreeg het leven terug -het mooiste geschenk dat er is, gratis en voor niets. Het was overrompelend."
De Bot wilde naar Japan om de mensen te helpen nadat Hiroshima en Nagasaki met een atoombom verwoest waren. "Japan zat op slot", vertelt hij. "Je kwam er alleen in als je je aansloot bij de Jezuïten." Dat deed hij. En in het geloof vond hij alles terug wat hij had geleerd in het concentratiekamp: de waarde van vriendschap en medevrantwoordelijkheid voor je lotgenoten. "Het gaat erom realistisch en disciplinair te zijn. Je moet proberen je te blijven verwonderen, zoals een kind doet. Alles wat ik in mijn leven vooruit gepland heb is mislukt. Maar als je waakzaam bent voor de kansen die je toevallen, dan blijkt dat juist uit een ogenschijnlijk onbelangrijke ontmoeting, iets geweldigs voortkomt."